روپوش سپید



می خواهم ستاره بچینم!

کودکی بیش نبودیم.آرزویمان داشتن ستاره ای. براستی که عالم کودکی عالم ممکن هاست. حتی می شود ستاره را از آسمان چید. اما حالا، آرزوی کودکانه بزرگ شدنمان بر آورده شده است، دیگرستاره در وسعت ذهنمان نمی گنجد. حالا ستاره برایمان هزاران سال نوری دور شده است!همان ستاره ای که در کودکی شبها دستمان را به سویش دراز می کردیم! همان که بار ها توی مشتمان بود! چه آرزوی باطلی بود این بزرگ شدن. براستی که این بزرگ شدن نیست،کوچک شدن است!کوچک شدن در برابر ستاره ها،کوچک شدن در برابر قوانین فیزیکی،محصور شدن در زندان منطق!خداوندا می خواهم دوباره کودک باشم. می خواهم هستی را کودکانه بنگرم.می خواهم ستاره بچینم!






 

حمیدرضا


Weblog Themes By Blog Skin